Fear the Walking Dead Seizoen 6 Aflevering 12 Review: In Dreams

Fear the Walking Dead Seizoen 6 Aflevering 12

Ik gooi dit er gewoon even uit: de tweede helft van Vrees de wandelende doden 's zesde seizoen is niet aardig geweest voor moeders. Eerst wordt Virginia vermoord in “Dingen die nog te doen zijn” kort nadat ze aan Dakota had onthuld dat ze eigenlijk haar moeder is, niet haar zus. En dan besteedt 'In Dreams' het grootste deel van zijn looptijd aan het verkopen van het sombere idee dat Grace sterft tijdens de bevalling. In plaats daarvan overleeft haar dochter Athena de bevalling niet. Absoluut niet de beste aflevering om op Moederdag uit te zenden. (Ik realiseer me dat dit niet door het ontwerp is, maar de aflevering is toch een domper.)


Dat gezegd hebbende, hoewel 'In Dreams' een aantal interessante momenten kan opleveren, is het over het algemeen niet een van Angst ’s fijnste uurtjes. Komt op de hielen van een geweldige aflevering zoals 'De Holding', dit is een beetje teleurstellend. Misschien komt mijn eigen teleurstelling voort uit het feit dat Grace nooit bij mijn favorieten heeft gestaan. Dit heeft niets te maken met Karen David, die op zichzelf een prima acteur is. Het is gewoon dat Grace zich nooit een volwaardig personage heeft gevoeld, in plaats daarvan meer als motivatie voor Morgan om een ​​veilige haven te creëren om haar ongeboren kind op te voeden. Wanneer ze eindelijk iets te doen krijgt, wanneer Grace eindelijk een echte keuzevrijheid laat zien, gebeurt het allemaal in een surrealistische, magenta doordrenkte droomstaat. Wat is echt? Wat niet? Wat probeert het onderbewustzijn van Grace haar te vertellen, en waarom?

Om een ​​van deze vragen te beantwoorden, moeten we eerst begrijpen wat: Angst is aan het vertellenons, en waarom. Het eindresultaat is een ingewikkelde aflevering met convergerende verhaallijnen die elkaar bijna opheffen. Aan de ene kant krijgt Grace een blik in de toekomst, waarin Morgans nederzetting floreert en haar dochter Athena nu 16 jaar oud is. Maar het is ook een toekomst waarin Grace zelf niet bestaat, omdat ze in het kraambed is overleden.



En anderzijds speelt “In Dreams” zich ook af in de echte wereld. In het heden worden Grace en Morgan belaagd door een bermbom terwijl ze op het punt staat te bevallen. Om het nog erger te maken, jagen Riley (Nick Stahl) en zijn boeven hen op. Als ik een van deze verhalen zou moeten kiezen als focus van deze aflevering, zou het deze laatste plot zijn. Na de aflevering van vorige week is er zoveel meer dat ik wil weten over Teddy en zijn sekte. Daardoor voelt deze reis naar het onderbewustzijn van Grace meer als een omweg dan als een ongeremde karakterstudie.


Ik zou zeggen dat deze aflevering waardevolle inzichten biedt in de hoofden van showrunners Andrew Chambliss en Ian Goldberg, die samen met Nazrin Choudhury 'In Dreams' hebben geschreven. Chambliss en Goldberg hebben elkaar altijd benaderd Angst ’s personages met een buitensporig optimisme dat niet helemaal past bij het grimmige karakter van de Lopende dood universum. (Neem bijvoorbeeld de misleidende verhaallijn van de Barmhartige Samaritaan van vorig seizoen.) Persoonlijk vind ik het interessant waar ze de meeste van deze personages over 16 jaar verwachten te vinden.

Morgan is springlevend, zijn haar is nu wit geworden. Niet alleen floreert zijn nederzetting, hij doet geweldig werk om Athena op te voeden. Zijn bijl staat nog steeds waar hij hem buiten de muren heeft achtergelaten, een bewijs van zijn vreedzame utopie.

June (Jenna Elfman) is nu arts, zij het autodidact. Charlie (hier gespeeld door Mary Katherine Duhon) is haar leerling. June draagt ​​na al die jaren nog steeds John's hoed, wat bitterzoet is.


Daniel en Strand (Rubén Blades en Colman Domingo) kibbelen als een oud getrouwd stel. Dat deze twee hecht zouden blijven na alles wat ze samen hebben doorstaan, voelt goed voor mij. Wie anders zou bereid zijn om met hen te leven, zo niet met elkaar?

Dwight en Sherry zijn ook samen. Ze zijn ouders van twee kinderen in deze ingebeelde toekomst. Hun zoon is vernoemd naar John, wat weer een mooie knipoog naar Dorie is. We ontdekken ook dat Al is vertrokken om Isabelle te zoeken en dat Alicia haar eigen nederzetting is begonnen in de ruïnes van het oude stadion van Madison.

Het is deze laatste ontwikkeling met betrekking tot Alicia die ik het meest veelzeggend vind. Hoewel ik respecteer dat Chambliss en Goldberg haar in de voetsporen van haar moeder zien treden, wordt ons dit gewoon verteld, in plaats van dat het ons wordt getoond. Ik realiseer me dat dit de ene omweg op de andere zou zijn geweest. Het versterkt alleen maar het idee dat Alicia niet centraal staat in Angst ’s huidige of toekomstige visies van zichzelf.

Hoe dan ook, hoezeer ik het einde van deze aflevering ook niet leuk vond, ik waardeer dat Chambliss en Goldberg bereid zouden zijn hun eigen optimisme op zijn kop te zetten. Alle duidelijkheid die ze zou hebben gekregen terwijl ze bewusteloos was, is voor niets. Niet alleen is de arme Athena dood, maar nu heeft Riley eindelijk wat hij wil, namelijk de sleutel die Morgan om zijn nek draagt.

Hoewel dit real-world plot met Riley de meest succesvolle van de twee verhaallijnen van de aflevering is, heeft het nog steeds zijn eigen problemen. Morgan vermoordt bijvoorbeeld snel Riley's sidekicks, maar verwondt hij Riley alleen zelf? Waarom? Op dezelfde manier, waarom vermoordt Riley Morgan niet gewoon en neemt de sleutel? Waarom zou een van beide personages de ander ooit laten leven, nadat ze zoveel problemen voor elkaar hebben veroorzaakt? In het geval van Riley weten we al dat Teddy al het leven buiten de Holding wil uitroeien. Als ik moest raden, neem ik aan dat Teddy's plan inhield om alle ongelovigen in één klap uit te roeien. Toch doet plotpantser een verhaal nooit echt goed; het voelt als een cheat omdat hetiseen cheat.

Het is vermeldenswaard dat er dit seizoen nog maar vier afleveringen zijn, dus verwacht dat het nog ingewikkelder wordt voor Morgan en zijn crew. Tegen het einde van het seizoen verwacht ik dat we erachter zullen komen wat 'de kosten van vrede' echt betekenen voor onze overlevenden.